پومسه

فرم یکی از مهمترین جنبه های آموزشی هنرهای رزمی میباشد. فرم مجموعه ای از حرکات کلاسیک تکواندو، شامل تکنیکهای ایستادن، دست، پا و جابجایی است که بر اساس منطق طراحی شده اند.

تاریخچه فرم ها به قدمت هنرهای رزمی است و هیچ هنر رزمی وجود ندارد که فرم نداشته باشد. در زمانهای باستان که هنرهای رزمی به صورت مخفی و انفرادی تمرین میشد هنرجویان جهت تمرین تکنیکها و مبارزه ناگزیر به اجرای دفاعها و حملات در مقابل حریف فرضی بودند. بدین ترتیب فرمهای اولیه پا به عرضه حیات نهادندوبه تدریج فرمهای برتر اساتید زبردست توسط شاگردان آنان در نقاط مختلف آموزش داده شده. این اولین مرحله در استاندارد فرمها بود. با تشکیل سبکهای متفائت توسط اساتید تراز اول فرمهای هم سطح به شکل یکسان بین هنرجویان آن سبک تمرین میشد. فرمهای تکواندو پس از قرنها توسط فدراسیون جهانی تکواندو در سال ١٩٧٧ میلادی مطابق با ١٣۵۶ خورشیدی یکسان و استاندارد گردید. در حال حاضر بیش از ٢٠٢ کشور پنج قاره جهان فرمهای تکواندو را طبق استاندارد فدراسیون جهانی تکواندو تمرین میکنند.

اگرچه فرمها حاوی تکنیکهای متنوعی هستند با این وجود همگی دارای خواص یکسانی میباشند که سه اصل کلی را در بر دارند. این سه اصل عبارتند از: هر فرم از نقطه یا حالت خاصی شروع میشود و در همان نقطه یا حالت تمام میشود. هر تکنیک بایستی با سرعت و قدرت خاصی که در فرم برای آن معین شده اجرا شود. هر فرم به خودی خود دارای ارزشهای فیزیکی و روانی مخصوص به خود است.

با پیشرفت هنرجو فرمها پیچیده تر و مشکل تر میشود و تنها پس از تمرین فراوان هر فرم(حداقل ٣٠٠ بار) و موفقیت در آزمون میتوان فرم بعدی را آموزش داد. با اندکی توجه به فرمهای تکواندو درمیابیم که همگی با تکنیک های دفاعی و از سمت چپ شروع میشود.

ادامه مطلب

برچسب ها : شاخه های تکواندو ، شاخه های ، تکواندو ، پومسه ، poomse ، فرم ، هان مادانگ ، hanmadang ، تفاوت های هان مادانگ با کیوروگی ، kiurogi ، کیوروگی ،

نظرات ()

تکواندو به معنای پریدن و شکستن سریعترین راه ممکن به وسیله دست و پا می باشد . از خصوصیات این ورزش سرعت ، دقت عمل ، هماهنگی در فعالیت ، انعطاف بدن ، درک و یاد گیری سریع فنون می باشد . تکواندو روح نظم و ترتیب را در شخص القا می کند و بطور کلی تکنیک دفاع از خود را به انسان می آموزد . در این ورزش فنون استفاده از حرکات خاص برای بکار گیری پاها و وارد نمودن ضربه های موثر آموخته می شود و لذا ممکن است ضربات سهمگین به حریف مقابل وارد نمود . بطور کلی حملات بر روی سه نقطه اصلب بدن متمرکز می گردد : صورت (الگول) ، تنه(مومتونگ) ، و قسمت نیم تنه یا پایین تنه (آرا) .

ضربات فنی فقط در نقاط تعیین شده مجاز زده می شود . استفاده ازمشت با روشهای مختلفی انجام می شود و دفاع به وسیله تمام قسمتهای دور مچ انجام می گیرد . در ضربات پا از قسمتهای مختلف پاشنه و کف پا استفاده می شود . شکستن تخته و یا آجر از جمله آموزشهایی است که به منظور آزمایش قدرت و سرعت عمل کار آموزان به کار می رود . در این آموزش ، تسلط بر چرخش مفاصل در هنگام شکستن تخته و … ضروری است مسابقات تکواندو در وزنهای مختلف برگزار می شود و وزن کشی ورزشکاران در روز مسابقه صورت می گیرد . مسابقه در سه راند سه دقیقه ای با یک استراحت یک دقیقه ای بین راند ها انجام می شود .

محوطه مبارزه ورزش تکواندو فضای مربع شکل با ابعاد 8 × 8 متر می باشد که در داخل یک تشک 12 × 12 متر قرار می گیرد . به این ترتیب یک محوطه به عرض 2 متر در اطراف منطقه مبارزه به وجود می آید که موسوم به منطقه قرمز یا محوطه خطر می باشد . در صورت لزوم محوطه مسابقه را ممکن است بر روی سکویی به ارتفاع 50 الی 60 سانتیمتر مستقر نمود و برای جلوگیری از آسیب مبارزین باید لبه خارجی محوطه مسابقه را با شیب کمتر از 30 درجه به کف سالن متصل نمود .

در سالن تکواندو محل استقرار تماشاچیان ممکن است در چهار سوی محوطه مسابقه در نظر گرفته شود ، اگرچه بهترین موقعیت دید در طرفین طولی محوطه بازی میسر است . فاصله تماشاچیان از محوطه بازی باید حد اقل 4 الی 5 متر پیش بینی شود .

 تجهیزات مورد نیاز:

 - لباس : مبارزین باید لباس مخصوص تکواندو (دوبوک) و وسایل حفاظتی که بوسیله فدراسیون جهانی طراحی شده است را مورد استفاده قرار دهند . تجهیزات ایمنی مانند هوگو ، باده و ساباده (ساق بند و ساعد بند ) و ناشیم (محافظ پایین تنه ) تنها در این رشته مورد استفاده قرار می گیرد . برای سایر ورزشهای رزمی چینی وسایل ایمنی وجود ندارد . شماره مبارزین باید پشت پیراهن آنها نصب گردد . اندازه شماره مبارزین بزرگسال 25 × 25 سانتیمتر و شماره مبارزین نوجوان و خرد سال 15 × 12 سانتیمتر می باشد .

برچسب ها : فدراسیون تکواندو ، فدراسیون ، تکواندو ، اطلاعات ، عمومی ، اطلاعات عمومی ، ورزش تکواندو ، سالن تکواندو ، تجهیزات ،

نظرات ()